Dit is december 2025
De zolder
Ons huis heeft - veel - ruimte. Wij hebben - veel - spullen. Ik vind die ruimte fijn, maar van al die spullen krijg ik maar de zenuwen. Duizenden boeken hebben is prima, want die kunnen netjes op alfabet staan. Er is orde en dat is goed! Maar organiseer de rest van je zooi maar eens zo dat je het ook nog eens kunt terugvinden als je het daadwerkelijk wilt gebruiken. Ik ging de zolder op omdat er een opvanghondje komt over een week en ik een benchje nodig had, puppypads en het traphekje. Dat ligt daar ergens, ik weet het. En ik vond deze dingen ook, vrij vlot zelfs. Maar toen kreeg ik de kolder in de kop en ploegde ik die hele zolder door. Ik heb een hekel aan dingen weggooien die niet heel erg stuk of opgebruikt zijn, zoals bubbeltjesplastic waarin iets zat dat je toegestuurd is. Als we ooit gaan verhuizen, kan ik dat mooi gebruiken (vind ik), maar ondertussen had ik een halve zolder die - pop, pop - zei als je er doorheen liep. Kabeltjes waarvan je niet meer weet waarvan ze zijn, maar bewaart, omdat wie weet. Sleutels idem. Waar zijn die krengen van, maar weggooien is niet handig (of wel?). Ik heb mijn duurzame ogen maar even dichtgedaan voor dit eerste wereld-probleem en een kabeltjeskrat gemaakt en een sleuteldoosje. Orde ...
Twee auto's vol naar de stort en kringloop (nee, ik ga die koelbox nooit meer gebruiken en nee, ik heb geen behoefte aan een elektrische warmtedeken). Ik vond ook de puppypads die ik niet kon vinden toen ik ze de vorige keer nodig had (en ze maar nieuw kocht). We vonden natuurlijk ook boeken. Ik vond zelfs een boek dat ik een tijdje geleden opgetogen voor Martijn kocht, A Hero Born (1957), een Chinese fantasyklassieker van auteur Jin Yong. Woon je in Groningen, dan is de minibieb op de oprit binnenkort interessant.
Ik vond ook Japie's jasjes, tuigje, halsbandje. Omar en Mali's oudere halsbanden. De riem waarmee ik mijn geliefde rottweiler Kane (overleden in 2006) uitliet. Is dat niet waar een zolder voor is? Er iets zoeken en uren lang gevangen blijven in het verleden, in herinneringen? Volledig vol van melancholie weer naar beneden komen.
Prentenboeken zijn ook voor grote mensen
Ik ben dol op prentenboeken en vind het niet eerlijk dat ze voor kindjes zijn. Bij de prentenboeken van schrijver en kunstenaar Octavie Wolters vraag ik me af wat kinderen van de lino's en teksten vinden, maar ík, dit grote kind, vind ze absoluut geweldig en ik heb ze dan ook alle drie. Het lied van de spreeuw, Dit gaat nooit voorbij en Jij bent mijn begin. Je kunt ze hier rechtstreeks bij de auteur aanschaffen, en bekijk in haar webshop ook zeker de losse lino's. Prachtige platen, die ik zo aan de muur zou hangen als ik muurruimte had, waar geen boekenkasten tegenaan stonden.
De nuchtere Nederlander in mij denkt bij dit soort prentenboek wel: 'Tja, het is wel zo uit en wat ga je er dan mee doen?' Maar die gedachte is na achtduizend boeken wel een keer overbodig, of niet?
Wolters debuteerde in 2016 met de roman Voorland en schreef in 2020 het non-fictieboek Slot, over hoe depressie onderdeel kan uitmaken van een mensenleven. Ik moet morgen bij daglicht even kijken of ik een van die twee boeken heb, ze staan bij de W, achter de televisie. Update: Slot is gevonden, bij mij psychologieboeken in de slaapkamer.
Wolters kreeg onlangs een oogzenuwinfarct, wat haar aan een oog vrijwel blind maakte. Een ramp voor iedereen, maar zeker voor een kunstenaar. Ze werkt en zet echter stug door en ontdekt zelfs een heel nieuwe fascinatie voor kleuren en al hun combinaties (waar haar verdere werk vaak zwart-wit of eenkleurig is). Fascinerend is dat ze zegt vormen en lijnen als verbaal te zien en kleuren als non-verbaal.
Je leesjaar plannen
Lezen hoef je natuurlijk helemaal niet (in) te plannen, maar nu het einde van 2025 nadert (waarin ik nog geen 50% van mijn leesdoel van honderd boeken heb gehaald) en ik wel allerlei ideeën krijg over hoe ik mijn tijd wil gebruiken, moet ik daar toch eens over nadenken.
Allereerst heb ik een behoorlijk issue met mijn telefoon, in die zin dat ik het kreng niet goed weg kan leggen. De snelle dopamine is zo voedend, waardoor ik amper nog artikelen van enige lengte kan lezen. Ik voel me net een junk. Eerlijk gezegd is het dat natuurlijk ook gewoon, een verslaving. Dat moet anders in 2026. Het is een uitdaging die ik wel spannend en leuk vind om aan te pakken, want zit niet zo'n beetje heel Nederland (en de rest van de wereld) met dit issue?
En ik heb een beetje het wilde idee opgevat om in januari elke dag een boek te lezen. Geïnspireerd door Nina Sankovitch, maar ook door Vuurvogeltje die maar liefst honderd boeken las in januari 2025 (deze link gaat breken binnenkort) en anderen met inspirerende eigen leesplannen.
Zo heb ik wel zin om me een hele maand in het oeuvre van een specifieke auteur te verdiepen. Of een week alleen maar artikelen uit de Dichters & Denkers-sectie van De Groene Amsterdammer. Of een heel jaar aan iets speciaals wijden, zoals Pauline Slot deed met Een jaar met Simon. Zij las alle 52 romans van Simon Vestdijk in een jaar.
Plannen of niet, eerst moet dat lezen maar eens op gang komen. Bijna 45 boeken lezen is helemaal niet beroerd, maar met de tijd en gelegenheid die ik nu heb, heb ik net de kans om veel meer te lezen. Kom aan, Debbie!
Pleegpup Brad
Een klein stoorzendertje is wel op komst komend weekend. Pleegpup Brad gaat donderdag op weg van Roemenië naar Nederland. Het is bijna 3,5 jaar geleden dat we Robbie in huis kregen, onze allerlaatste pleeghond (die we vrijwel direct adopteerden, want hij deed toen nog een schattig hondje na). Ik heb er nu eindelijk genoeg vertrouwen in dat Miegels en Robbie goed kunnen omgaan met een nieuwe (tijdelijke) hond in huis. Als dat goed gaat, heb ik plannen voor 2026, zodra dit manneke een eigen baasje heeft gevonden.
De naam 'Brad' is niet te roepen, dus ik dacht er Bradley Cooper van te maken, met roepnaam Cooper. Ik heb jarenlange ervaring met 'Keith', een hondennaam die ook niet lekker van de tong rolt, hoe geliefd de hond ook was. Morgen komt Braddalicious aan, na een lange rit. Alles ligt en staat klaar, de zolder is volledig begaanbaar en halfleeg (of halfvol, het is maar net hoe je bent), de tuin is gecontroleerd op gaten in de omheining.
... en ook nog even dit:
December is altijd een rare maand voor mij. Ik word een beetje melancholisch als ik een heel jaar achterlaat, alsof je overnieuw moet beginnen. Het is bovendien koud en donker en mijn minst favoriete andermans hobby komt er voor de allerlaatste keer aan: vuurwerk. En dan is ook nog mijn moeder voor de negende keer niet jarig. Wat doe je dus in zo’n maand? Yep, je laat een nieuwe pleeghond komen en je gaat de zolder opruimen, die al jaren niet begaanbaar is.
6 Comments
Ik vind december helemaal niks. Als alleenstaande met een piepkleine familie voel ik een rariteit in deze familiemaand. Ik woon op het smalste punt van Nederland. Het Belgische vuurwerk is op 3,5 kilometer afstand te verkrijgen. Ik vermoed dat ik volgend jaar niks merk van het vuurwerkverbod. Tijdens Covid was er in ieder geval niets te merken van een afsteekverbod. Ik ben benieuwd hoe Dania zal reageren. Volgens haar oude baasjes, werd ze vorig jaar na het vuurwerk zo angstig. Het knalt hier af en toe, maar daar reageert ze niet op. Mijn oude kat Mickey kroop in deze periode al regelmatig weg onder de bank. Tot nu toe gaat Dania er beter mee om.
Die Brad is wel een scheetje. Ik dacht als eerste aan Brad Pitt, maar Cooper is een veel betere hondennaam.
Ik heb dit jaar minder gelezen als voorgaande jaren. Het ergste is dat ik geen enkel boek echt de moeite waard vond. Ik hoop dat ik volgend jaar toch minstens één nieuwe favoriet lees. Ik heb wel lekker geschilderd in 2025. Dat lukte in voorgaande jaren dan weer niet zo goed, maar dit jaar juist wel.
Wat zijn de koosnaampjes voor Miegels en Robbie? Ik gebruik veel Limburgse koosnaampjes. Pupke, möpke, moppie, vötje, sjattepoemel. 🤪
Wat en hoe schilder je, ben benieuwd?
Miegels was Amigo officieel, maar dat zijn drie lettergrepen, dus dat verbasterde snel naar Migo, Miegels, soms Michelangelo. Ook aardappel, chonky boy. En heel vaak toch nog Amigo, maar dan als ‘Ah Migo’ of ‘Oh Migo’ als hij weer eens stout is. 😆
Robbie is Robbedoes, Robert. Hij was Downey in Roemenie, naar Robert Downey Jr. wellicht? Hij leek een beetje anders dan zijn vijf broertjes, trager, afweziger.
Wat jammer dat je dat jaar niet een echt tof boek had! Greep je telkens net mis?
Lekker creatieve bijnamen. Dania klinkt een beetje zeikerig in het Limburgs. We hebben de neiging om woorden wat langer te maken. Ik probeer haar dan ook om te dopen in Daantje/Daan. Af en toe wordt het Danoontje. Of gewoon tijger.
Ik weet niet wat het was met het lezen. Ik las best een aantal aardige boeken, maar niets wat ik iemand zou willen aanraden. Ik werd nergens enthousiast over. Toen Nancy de oproep deed voor het beste boek van 2025, kon ik niks verzinnen. Emily Wilde deel 2 gaf ik 5 sterren. Het gaat te ver om het mijn boek van het jaar te noemen.
Ik schilder al sinds mijn 19e ongeveer. Mijn leraar heeft een atelier in Maastricht waar we met zes of zeven mensen les hebben. Heerlijk vind ik dat. Tijdens corona kwam de klad er in, maar dit jaar zat ik in een goede flow. Ik werk met olieverf, altijd figuratief. Olieverf is geen vlotte techniek. Dus ik maak maximaal vier werken per jaar of zo. Ik begin zonder idee en dan ontstaat er iets en probeer ik er iets van te maken. Afgelopen jaar had ik een soort van thema met de ogen sluiten en wegkijken van de werkelijkheid- blind zijn. Misschien plaats ik iets de komende dagen op Insta of bij mijn volgende blog.
Ik vind Daantje en Danoontje heel schattig.
Ik heb wel een paar fijne favorieten gehad dit jaar en ik denk dat dat ook een beetje is omdat ik heb omarmd wat mijn echte voorkeur is en dat is weird lit van vrouwen. Mijn drie favorieten zijn dan ook exact dat. Ik heb in 2025 niet meer voor werk hoeven te lezen en dat creëert automatisch een heel ander leeslijstje. Stom genoeg maak ik nu met mijn eigen website deze fout wel weer, maar daar leer ik meteen van. Ik heb momenteel drie moetjes liggen (waaronder de vijftien Harland verhalen als vakjury) en dat moet ik echt goed balanceren met wat ik zelf graag kies te lezen.
Laat me weten als je iets geplaatst hebt van je schilderwerk, vind het leuk om te mogen zien.
De maand december, tja… weemoed. Herinneringen ophalen aan vroeger. Het gemis van mensen. Elk jaar weer.
Nog een paar dagen, dan glijden we 2026 binnen. Op naar de lente.
Sinds september hebben wij gezinsuitbreiding. Twee zwarte katers, broers 4,5 jaar oud, Paco en Pleun. Oftewel de “bois”.
De (binnen)katten van onze zoon, toen hij vorig jaar ging samen wonen bracht zijn vriendin ook twee katten mee, broer en zus even oud als de bois.
Zij hebben het samenzijn van de snoezenpoezen heel zorgvuldig opgebouwd, het liet zich aanvankelijk aanzien dat het goed zou gaan.
Maar helaas, Pleun en de poes samen dat gaf stress, ruzie, planten die als kattenbakken werden gebruikt. Er kwam een noodkreet van onze zoon “willen jullie alsjeblieft de bois in huis nemen?”.
En wat doe je dan? Precies… Vooral Pleun was getraumatiseerd en overprikkeld en we kregen dagelijks een kleun van Pleun, uiteraard met zijn nageltjes uit.
Inmiddels draaien zij met ons ritme mee, met veel geduld en begrip voor de skatties. Ook ik ben van de bijnamen, Schattepatjes, Pleunemanski, Mannekes en uiteraard bois (zonder de Y)
In principe ben ik een echt hondenmens, ik heb de afgelopen 4 jaar moeten leren dat je een kat heel anders benaderd. Niks wild op af duiken en lekker stevig beetpakken en diep in de ogen kijken😅 Ik geniet altijd weer van jouw foto’s en verhalen over jullie honden Debbie. Het deed veel met mij toen jullie Keith moesten laten inslapen en ook de poes van Katja. Elke dierenliefhebber zal dat, denk ik, begrijpen hoe verdrietig dat voor jullie geweest moet zijn.
Tijdens het schrijven van dit stukje lag Pleun op mijn schoot, eerst even kneden met nageltjes uit, ik noem dat de acupunctuurbehandeling. Mijn been lijkt een kraterlandschap 😁 Sterkte met de vuurwerkstress, de bois reageren niet of nauwelijks.
Tot in het nieuwe jaar, met weer veel lees plannen. Ik laat mij toch telkens weer strikken met al die challenges, zucht😏
Hey Marijke, ik heb je reactie gelezen eind december en toen ging ik de laatste dagen van het jaar, inclusief bijbehorend vuurwerk, in met drie honden, waarvan eentje vers in Nederland. Ik heb even de boel de boel gelaten en heb me geconcentreerd op kalm blijven (ik word woest van vuurwerk) en de hondjes goed vermaken en ondersteunen. Miegels is onwijs bomvast, maar Robbie en pupje durfden de laatste twee dagen niet meer buiten te wandelen (of in de tuin te zijn), dus dat was voor Robbie telkens een goed moment kiezen en samen bij een struikje in de tuin gaan staan om te plassen en voor Cooper lekker de puppymatjes binnen. De laatste dag hield Robbie het wel 20 uur op, die durfde echt niet meer naar buiten. Ergens midden in de nacht maakte hij ons wakker en zijn we de tuin ingegaan. Ze deden het binnen wel heel goed en sliepen zelfs met zijn drieën de jaarwisseling door. Ik kan nu eindelijk weer ademhalen en kalm zijn (alhoewel ik elke dag nog knallen hoor!).
Pupje Cooper doet het waanzinnig goed, wat een grappig en leuk ding. Wel een beetje gebroken nachten voor mij, want hij wordt nog elke nacht even wakker voor een plas, maar we sluipen langzaam de ochtend in in plaats van het midden van de nacht. Binnenkort gaat Coopie de bemiddeling in en dan kunnen mensen zich gaan melden voor hem. Spannend en het allerstomste deel van pleegopvang, want ze ‘wegdoen’ is echt zo, zo moeilijk. Ik heb net weer wat nieuwe foto’s op mijn Facebook geplaatst, een een filmpje van in de sneeuw. Het mormel gaat er nu met mijn Croc vandoor… 😀
Wat supergoed dat jij de bois van je zoon hebt over willen en kunnen nemen. Dat is niet altijd het geval met katten die weg moeten ergens en zeker niet met een duo. Onze laatste kat overleed in mei 2023 en ik ben nog nooit in mijn volwassen leven zo lang katloos geweest. Misschien binnenkort toch weer eens! We gaan dan op zoek naar een oude knar uit het asiel. Heerlijk dat je zo mag genieten van de twee katten van je zoon en wat moet het voor hem een opluchting zijn geweest.
Ik zit meer op Storygraph nu en daar doe ik mee aan de ‘pages in january’-challenge, de jaarchallenge natuurlijk, de StoryGraph’s Genre Challenge 2026 en de Anti Brain Rot Challenge. Dat is eigenlijk ook wel een beetje heel veel.