De Weird van november 2025
In de weirdscore van november smokkel ik stiekem een paar boeken de selectie in die niet echt weird zijn, of echt niet. Het nieuwe prentenboek-ik-vind-voor-volwassenen van Octavie Wolters en een liefdevolle ervaring met een haas in huis kan ik echter niet negeren.
Wie denkt dat het in Nederland met de speculatieve genres beroerd is gesteld, mag zich gerustgesteld voelen. Er worden wél boeken in deze meest creatieve en door mij geliefde genres uitgegeven. Er hangt alleen over het algemeen een mainstream etiketje aan. In dit artikel vind je boeken die naar de toekomst kijken, de ruimte in schieten, regelrechte fantasy zijn of gewoon lekker weird.
Memoires
Sciencefiction of niet?
Margaret Atwood is toch wel de Grand Dame van de fantastische genres, al mag je dat van haar niet zeggen, want ze vindt haar eigen werk vooral speculatieve fictie, behorende onder de paraplu literaire fictie. De andere Grand Dame van 'onze' genres, wijlen Ursula K. LeGuin, had daar kritiek op, maar snapte ook wel weer dat Atwood niet wilde dat 'literary bigots to shove her into the literary ghetto', waarbij de 'ghetto' sciencefiction is. Het is een interessante discussie om in te duiken en als je googelt op 'Atwood, LeGuin, genres' dan vind je allerlei visies op dit issue.
In haar 'soort van' memoires beschrijft de inmiddels 86-jarige Atwood, dubbele Booker Prize-winnaar, haar leven, vanaf haar jeugd in de oerbossen van Quebec tot nu. De schrijfster van The Handmaid's Tale, de Maddaddam-trilogie en talloze romans, novelles, kortverhalen, gedichten en meer zal tot in de volgende eeuw gepubliceerd blijven, dankzij haar bijdrage aan het Future Library Project, waarvoor ze in 2014 haar verhaal Scribbler Moon inleverde, als eerste van jaarlijkse bijdragen. Dat zal in 2114 gepubliceerd worden, op papier van bomen die bij de start zijn geplant. Niemand die nu leeft zal deze boeken ooit kunnen lezen, een vreemd, maar mooi idee. Wel kunnen we haar 600 pagina's tellende memoires lezen.
Boek vol levens van Margaret Atwood (vertaald door Lidwien Biekmann en Frank Lekens) is verschenen bij Prometheus op 4 november.
Prentenboek
Kunst in je boekenkast
De uitgeverij noemt dit prentenboek voor lezers van 0 tot 100 jaar, maar of het nou zo geschikt is voor de jonge lezertjes, durf ik niet te zeggen. Het is wel extra, dubbel, ontzettend en echt heel erg geschikt voor elke andere lezer, door de geweldige lino's die de prenten in dit boek vormen. In Jij bent mijn begin zijn die zwart-wit. Na Het lied van de spreeuw en Dit gaat nooit voorbij staat Octavie Wolters op mijn automatische kooplijst.
Het verhaal gaat over een haas (verderop in dit artikel nog een), die op zoek is naar de lente en zo nogal wat meters aflegt en veel andere dieren ontmoet. Maar waar het verhaal ook over gaat, dit is een musthave voor de natuurliefhebber.
Jij bent mijn begin van Octavie Wolters zal verschijnen bij Ploegsma op 25 november.
Literatuur
Zweedse literatuur
Het zinnetje bovenaan de flaptekst is meer dan voldoende om dit boek een plekje in mijn boekenkast te geven (het staat al in bestelling bij Godert Walter, mijn favoriete lokale boekhandel). Let je op? Sta je klaar met je pinpas? Hier komt ie: 'Een liefdesverklaring aan fictie, verzonnen levens en bibliotheken'.
Ja, klaar toch? Niets meer aan doen, hebben en rap een beetje.
In deze roman van de Zweedse auteur Johannes Ahyuru woont Ruth met haar zoon aan zee. Zijn vader Mio is dood en 'hij is veilig' (oeh, daar wordt een mysterieus familiedrama voorgeschaduwd). Ik kan weinig maken van de verhaalbeschrijving, maar dat zinnetje hierboven ... 'add to cart'!
Afdeling voor niets van Johannes Anyuru (vertaald door Janny Middelbeek-Oortgiesen) zal verschijnen bij De Geus op 25 november.
Non-fictie
Is dit wel verstandig?
Ik ben een tikje voorzichtig met boeken als dit, omdat ik het niet goed vind om wilde dieren in huis te nemen en daar te verzorgen. Er komt vaak een hoop onwetendheid bij kijken, die schadelijker is dan de vast goede bedoelingen. Is zo'n haasje wel echt verlaten of is de moeder in de buurt en ruk je haar jong bij haar vandaan? Waarom breng je het kwetsbare diertje niet naar een wildopvang die gespecialiseerd is in het verantwoord grootbrengen (en uitzetten!) van allerhande diersoorten. In het algemeen geldt: neem nooit een (jong) wild dier in huis, laat het aan de experts over.
Maar laten we ervan uitgaan dat Dalton wist dat het diertje echt verlaten was en dat het geen optie was het jong naar een wildopvang te brengen. Het dier heeft het overleefd, zo veel is duidelijk, het is volwassen geworden, dus het is 'gelukt'. En op Daltons website staan foto's van een vrijlopende haas, dus het dier zit niet in een kooi. En dan, met al die omwegen en slagen om de arm, ben ik toch benieuwd naar haar ervaringen.
Een haas in huis van Chloe Dalton (vertaald door Nico Groen) is verschenen bij Prometheus op 6 november.
Verhalen
Bizarre wendingen
In deze verhalenbundel legt de auteur volgens de flaptekst 'de vinger op de zere plek van onze hedendaagse samenleving'. De Israëlische Keret 'belicht thema’s als onzekerheid en kwetsbaarheid, en toont hoe miscommunicatie ons leven beheerst.'
Nou, dat is knap saai, he? Daar word ik niet warm of koud van. Maar bij mijn voorkeursgenres gaat het vaak helemaal niet zo om wát er nu precies verteld wordt, maar hoe. En de flaptekst wil daar ook wel iets over kwijt: '[...] zo is de partner van een realityshowdeelnemer afkomstig uit een parallel universum, ontdekt een ander personage dat de asteroïde die hij naar zijn vrouw heeft laten vernoemen op ramkoers ligt met de aarde, en overtuigt een oudere weduwe een populair AI-programma om zelfmoord te plegen.'
En daar is niets saais aan. Een terecht plekje in de weirdscore van november.
Autocorrectie van Etgar Keret (vertaald door Ruben Verhasselt) is verschenen bij Wereldbibliotheek op 13 november.
Horror
Stabiele wegligging?
Dat is jammer natuurlijk, want Thomas Olde Heuvelt is zo'n beetje Nederlands grootste speculatieve schrijver en literaire exportproduct, al worden zijn boeken hier als thrillers uitgegeven (en is het horror!). De premisse van zijn nieuwste boek - na een carrière bij Luitingh-Sijthoff en twee boeken bij Meulenhoff Boekerij, is dit zijn eerste bij uitgeverij Prometheus - klinkt als een pareltje. Wie weet heeft de plot dit keer een betere wegligging.
Het laatste verhaal van Jamie Gunn van Thomas Olde Heuvelt is verschenen bij Prometheus op 4 november.
Fabelhaftige literatuur in november
- Heksensteen van Sinéad Gleeson -debuutroman van een Ierse schrijfster over een onherbergzaam eiland met een onverklaarbaar fenomeen
- Een mondvol zout van Reem Gafar - een debuutroman van een Soedanese schrijfster, waarin vrouwen zelf moeten beslissen welke tradities zij in ere willen houden – en welke profetieën ze moeten herschrijven.
- Stargate van Ingvild H. Rishøi - een kerstvertelling rond twee zussen en hun alcoholistische vader. Maar ook drie wijzen, een ster en een magisch bos…
- Nachtgids van Marjolijn van Heemstra - een vrouw begint een beweging waarmee ze opkomt voor de nachtelijke duisternis die onder druk staat in onze steeds lichter wordende wereld. Met glimwormen.
- Tot alles in beweging komt van Ester Naomi Perquin - debuutroman van dichter Perquin na twee decennia poëzie.
- De straaljager van Vrouwkje Tuinman - 'het portret van een eigenzinnige man die door een heilig geloof in zichzelf anderen weet te redden.'
- Vreemde huizen van Uketsu - tweede Nederlandse vertaling van anonieme Japanse auteur, na Vreemde tekeningen. Is het een detective?
Healing fiction in november
- Kleine wonderen in de middernachtbakkerij van Lee Onhwa - 'over rouw, herinneringen en het helende vermogen van verhalen en gebak.'
- De Dallergut Dromenwinkel van Miye Lee - Koreaanse roman rond een bijzondere winkel waar dromen te koop zijn.
- Houvast van Naoko Higashi - een Japanse klassieker waarin je na je dood terug kan keren om over je geliefde te waken.
- De toverlantaarn van verloren herinneringen van Sanaka Hiiragi - welke ene foto zou jij voor je overlijden kiezen als toverlantaarn?
Romantasy, cosy fantasy en YA fantasy in november
- Bandieten en broodmessen van Travis Baldree - het derde boek in de cosy fantasy-reeks rond koffieshops en boekwinkels.
- Tale of the Heart Queen van Nisha J. Tuli - het vierde en laatste deel in de Artefact of Ouranos-serie
- De rebelse heks van Kristen Ciccarelli - tweede en laatste deel in de romantasy-duologie The Crimson Moth.
- Phantasma van Kaylie Smith - over een dodelijke wedstrijd in een spookhuis met negen uitdagingen.
- De middernachtloper van Maren Stoffels - YA-roman over een Middernachtloper, een boodschapper tussen de werelden van de levenden en de doden.
- De Midnight Bookshop van Amanda James - één boek kan je hele leven veranderen.
- Brimstone van Callie Hart - het vervolg op Quicksilver.
- Witches Get Stitches van Juliette Cross - het derde boek over een tattooshop voor bovennatuurlijke wezens die permanente beschermspreuken nodig hebben.
- Cat Dragon van Samantha Birch - haat jij het ook zo als je pratende pompoenen zich overal mee bemoeien?
Heb jij een 'weird' boek gespot, gelezen, gezien, geleend, gekocht, gewenst? Laat het weten onder dit artikel!
Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief:
In de weirdscore van november smokkel ik stiekem een paar boeken de selectie in die niet echt weird zijn, of echt niet. Het nieuwe prentenboek-ik-vind-voor-volwassenen van Octavie Wolters en een liefdevolle ervaring met een haas in huis kan ik echter niet negeren.
8 Comments
Brimstone plofte vandaag op de deurmat. De rebelse heks al een paar dagen eerder. Mijn lijstje is wel gegroeid met Heksensteen van Sinead Gleeson. En Stargate, want ik ben dol op sprookjes.
Quicksilver las je al? Tof?
Ik vind die cover van Brimstone heel mooi, maar helemaal niet passend bij die van het eerste boek.
Quicksilver vond ik wel goed. Interessante wereld, complexe karakters, veel plottwists en veel vaart. Het eindigde met een enorme cliffhanger. Dus ik moest wel door met deel 2. De omslag van Quicksilver was aan twee kanten bedrukt. Kingfisher (de man) of een versie met vlinders. Brimstone heeft ook een omkeerbaar omslag, maar er zit ook een tweede omslag voor Quicksilver bij, zodat ze toch bij elkaar passen. Hoe tof is dat?
Ja, dat is wel mooi gedaan. Ik vind zelf een bijzondere uitgave ook wel leuk, maar net als een ongesigneerd exemplaar van een Terry Pratchett-boek is het tegenwoordig bijna specialer als een boek géén bedrukt boekblok heeft. Ik heb Een haas in huis binnen en dat is non-fictie over de ervaring van het opvangen van een wilde, jonge haas en zelfs dat boek heeft ontwerp op snee. Ik zou het wel tof vinden bij bijvoorbeeld een heel bijzondere editie van Lord of the Rings ofzo.
Maar die Brimstone cover is wel echt heel mooi.
Zit met een grote grijns dit artikel te lezen 😁. De trigger: die eerste zin op de flaptekst! Plus meteen de vlinders om zo’n zin. Onweerstaanbaar!
Perquin ben ik wel benieuwd naar, vooral om de dichter die een roman schrijft. Dat werkt soms geweldig om de poëtische taal in de roman (ik denk hierbij bijv aan Ocean Vuong)
Ik las deze maand YA-fantasy ‘Gespleten Adem’ btw; op zich wel ok maar geen ontdekking zo gezegd: weinig worldbuilding of verrassende fantasy-ideeën.
Vrouwkje Tuinman is ook een dichter (maar dit boek is niet haar debuutroman, die van Perquin wel de hare). Dat geeft toch een extra laagje verwachting. Ik ben zo slecht met poëzie en huiver dan ook wel een beetje voor een heel complexe schrijfstijl, maar ik ben óók extra benieuwd.
Gespleten adem is van eigen bodem, lijkt het? Wel jammer dat het niets bijzonders gaf. Ik vind het soms dan achteraf zonde van mijn tijd, maar goed, dat weet je achteraf pas. Ik lees nu Boekwinkels & Botbreuken van Travis Baldree als ik wakker lig ’s nachts en dat boek is zo beroerd vertaald en zo simplistisch. Ik vond het eerste boek nog wel goed (maar die las ik in het Engels), maar dit is zonde van mijn tijd, zelfs als ik wakker lig. Toch maar een beter nachtboek uitzoeken.
Je kunt ook slapen ‘s nachts … maar dat zeg ik dan wel als iemand die vertrokken is zodra ik mn kussen zie, dus da’s makkelijk praten.
Gespleten adem is Vlaams, van Laure Oomens. Zit nog midden in de leesclub, maar ik hoop met dit soort boeken op verrassing, verwondering. Maar kentaurs en soort boswezens die in bomen wonen zorgden daar niet voor. Daarbij was ik het gegeven dat twee personages bovennatuurlijk met elkaar verbonden zijn en de een de anders lijden voelt en ondergaat ook mi ergens anders tegen gekomen 😉. Ik denk wel dat het de start van een reeks is, btw, zo is het wel geschreven.
Van die boeken van Baldree vind ik vooral de titels en covers geweldig. Nooit gelezen, en hoef er ook niet aan te beginnen, begrijp ik.
Ik slaap ook heel makkelijk weg, maar soms heb ik een wakend moment en lukt het me niet direct weer in te dommelen. Dan heb ik de neiging om mijn telefoon te pakken en te gaan doomscrollen. Martijn overtuigde me ervan in plaats daarvan lekker te gaan lezen op de telefoon. Je stoort niemand met licht, je wordt veel sneller weer slaperig én je maakt nog wat leesmeters.
Baldree is echte cosy fantasy, gewoon gezellig, maar uiteindelijk is het zonde van je leestijd. Wel prima voor in een leesdip of als je niets ingewikkelds wilt lezen.