Dit was november 2025
De seizoenen - op zoek naar het licht
November begon voor mij ziekjes. Martijn runt al bijna twintig jaar zijn eigen Taekwon-Do-school en neemt uit die zaal vol sportende witte pakken soms een onwelkome verstekeling mee naar huis in de vorm van een griepvirusje. Meestal zie ik hem dan ziek worden en denk ik 'Oh no!', omdat er geen ontsnappen aan is als je samen in een huis woont. Ik heb dan een paar dagen de kans om zijn kwalen te bestuderen, zodat ik precies weet wat me te wachten staat zodra mijn keel begint te kriebelen. Het past wel bij het seizoen en bij mijn bijbehorende humeur in dit seizoen. Ik vind de herfst mooi en ik ben dol op de wisselende 'vibes' van het Nederlandse weer, maar de combinatie van koud, nat en donker begint me toch wel op te breken. Geef mij maar droge winterdagen, koud, maar met een blauwe lucht en licht, licht, licht. Over drie weken belanden we op de kortste dag van het jaar en dan kunnen we alweer uitkijken naar verlengende dagen.
... al is de jaarwisseling ook nog even een van mijn minpunten van het jaar. Gelukkig de laatste keer met consumentenvuurwerk!
Het ziek zijn zorgde ook voor een gedwongen pauze in onze krachttraining en dat vond ik erg vervelend en jammer, omdat ik bang was flink terug te vallen. Martijn en ik trainen al een half jaar drie keer per week en inmiddels is zo'n sessie anderhalf uur lang. Midden in onze woonkamer staat een halve gym bij elkaar verzameld. Dumbells, kettlebells, een halterbankje met halterstang en -steunen, noem het maar op. Ik voel me eindeloos veel beter (mijn migraine is bijna geen factor van belang meer) en ik kan de verandering ook zien in mijn lichaam (ik moet toegeven dat ik schrok van de eerste bobbels op plekken waar ik nooit bobbels had, maar kennelijk zijn dat spieren. Yup, dat was een bijzonder moment en yup, ik werd uitgelachen). De eerste training na het griepje viel heel erg mee, dus we kunnen aardig op hetzelfde niveau door. Voor iedere vrouw van mijn leeftijd (48): ga met gewichten smijten. Zo belangrijk (voor je botten o.a.).
Lezen, dat ook nog
Een leesdoel van honderd boeken heb ik elk jaar. Dat haal ik al tien jaar niet, maar over de helft kom ik vaak wel. Dat wordt dit jaar zelfs wat krapjes, wat verrassend is omdat ik dit jaar een sabbatical had (lees: ik had geen shit te doen). Lang leve de vrijheid en de lege agenda, maar het leverde niet een enorm leesjaar op. Ik las nu net iets meer dan veertig boeken (op Storygraph een paar meer dan op Hebban, omdat boeken toevoegen daar niet meer kan). Ik had veel te verwerken dit jaar.
Het vertrek bij Hebban, wennen aan niet 24 uur per dag 'aan' staan, een andere routine vinden, eindeloze wandelingen met de honden maken, mijn spieren oppompen, nadenken over de toekomst met verrassende nieuwe mogelijkheden, mijn website inrichten, plannen maken. Maar ook: afscheid nemen van Keith (en recent ook van een ander vriendje, zie verderop in dit artikel). Het hakte er allemaal stevig in, alhoewel ik uiteindelijk moet zeggen dat het een heel vreemd, soms moeilijk, maar ook heel fijn jaar was. Ik voel me veel meer mezelf, kan veel beter mijn eigen ding doen en ik zie er ontzettend naar uit om dat in 2026 voort te zetten. In het voorjaar durf ik ook wel weer een pleeghond aan (Miegels blijkt veel minder een hyena te zijn dan we vreesden). Ik heb na bijna een jaar sabbatical nog steeds geen heel concrete plannen, maar ik ben wel een heel stuk gezonder, mentaal en fysiek. En dat is me alles waard. Dit was een rommeljaar, een jaar van je voetstappen vinden, een jaar dat zo verdrietig begon, met het afscheid van onze grote vriend Kietepeer, die ik nog steeds zo ontzettend mis.
Dus nee, ik las geen honderd boeken. Martijn overigens wel (bijna). Zijn leesgedrag zit in de lift, sinds hij luisterboeken tot zich neemt in de auto (voor corona pakte hij de trein liever). Hij is zo belezen, kan je in detail vertellen over een boek dat hij twintig jaar geleden las. En tussendoor legt hij ook nog even de hele geschiedenis of actualiteit uit van het land waarin het verhaal speelt, omdat hij mijn wandelende encyclopedie is. Ik gooi er een kwartje in en daar gaat ie. AI is er niks bij. Deze hallucineert ook stukken minder. Hij kan ook zo zalig vertellen over de boeken die hij ooit las, nu leest of net gelezen heeft. Dat geeft echte leeshonger.
Deze maand las ik alleen Charing Cross Road 84 van Helene Hanff en Breaking the Lore van Andy Redsmith, het eerste deel van een humoristische fantasy die niet verder is voortgezet dan een tweede deel. Op dit moment lees ik Dieren zijn ook mensen van Teun van de Keuken, over waarom we met zijn allen nog steeds veel te veel vlees eten, ondanks al het dierenleed en de vervuiling van onze (enige, hallo!) planeet).
Wel las ik dit jaar enorm veel artikelen, essays, longreads, óver boeken en lezen en schrijvers en al dat toebehoren. Een mooie opmaat naar een geweldig boekenjaar 2026. Uiteraard koop ik me nog steeds helemaal zot aan boeken. Mijn boekenbuitfoto's kan je vinden op de Instagramfeed onderop mijn homepage. Als er heel, heel veel interesse is in het uitschrijven van die aangeschafte titels met wat meer informatie, dan zal ik daarover nadenken.
De voorjaarsbrochures zijn er!
Teleurstellende Nederlandse vertalingen
Afscheid van buurhond Berry
... en ook nog even dit:
Een waslijst aan ideeën voor nieuwe artikelen heb ik, maar ik mis daarin de losse opmerkingen, de kleine dingetjes, het (on)zinnige geklets. Daar is dit (groeiende) maandartikel voor. Het is nu al eind november, dus ik kan nu op de hele maand terugblikken, maar in december maak ik al volgende week mijn maandartikel aan en vul ik aan gedurende de hele periode.
24 Comments
Ach Berry, dat was een goed hondje. Heel raar om ‘m niet meer 2x per dag op te halen…
Hoi Debbie en Martijn
Mooie update deze maand. En een mooie foto!
Ik had een goed leesjaar: Ik heb eindelijk eens een week op Arrakis doorgebracht, bracht een bezoekje aan de HealthWyzer Compound. Het was me beide een eer. Ik las wat goed literair werk van witte mannen 😉 , maar ook mijn tweede Toni Morrison en de Carringtoms weet je. Door de zoektocht naar een Suitable Boy was ik een maand ondergedompeld in Noord-India. Heel fijn lezen was over Yu, piratencoming of age avontuur in ‘De allergrootste’. Met vleugje fantasy. Ze was sterk en het verhaal lichtjes gebaseerd op de Chinese Ching-Shih https://nl.wikipedia.org/wiki/Ching_Shih , de grootste(in manschappen onder zich) piraat ooit.
Maar de aanleiding van mijn post is onderstaande. Wat weirde en speculatieve titels van jullie zullen een mooie aanvulling zijn.
Kozen jullie de voorbije jaren ook zo graag jullie favoriet van het jaar? En vinden jullie het jammer dat Hebban Crew deze rubriek laat vallen? Geen nood, want La vida es bella (Nancy) en ik(Esther) nemen dit jaar het stokje over. Jullie hebben de oproep misschien al zien langskomen, maar misschien ook niet, vandaar deze oproep hier. We willen de uiteindelijke lijst zo gevarieerd mogelijk maken: niet alleen literatuur, maar ook veel thrillers, SFF, feelgood, jeugd, non-fictie, …
Mogen we op jullie rekenen om jullie favoriete boeken (dit jaar gelezen) door te geven? Je reageert niet onder dit bericht hier, maar klikt voor het project van ons op deze link https://forum.hebban.nl/d/1462-leesliefde-kies-uit-je-in-2025-gelezen-boeken-je-favoriete-titels/91
Kies uit je in 2025 gelezen boeken je favoriete titel(s) En natuurlijk wordt die lijst daarna niet vergeten, plannen genoeg, lees maar!
Hey Esther, ik heb gereageerd op het forum.
Ik doe niet aan Hebban forum, maar leuk dat jullie het stokje oppakken! Veel succes en plezier!
Ik mis je geklets ook dus ik ben blij met dit artikel! Helaas ook minder leuk nieuws (dag BerBer) en slechte vertalingen (ja!!) maar alles bij elkaar is dit gewoon heel gezellig. En ik ben blij te horen dat het in een hoop opzichten goed met je gaat 👍
Grijp jij ook meer over naar het Engels?
Berry was enorm schrikken, ik heb nog nooit meegemaakt dat een hond (of kat) uit zichzelf overleed. Het was altijd euthanasie door de dierenarts. Bizar.
Nee, vooralsnog ga ik nog niet over op Engels, maar ik overweeg het zeker wel! Ik heb al een account bij Waterstones gemaakt 😉
Ja gek he, dat de meeste beestjes hun leven eindigen bij de dierenarts. Ik weet alleen nog ons oude hondje die we thuis hadden, die lag ook op een morgen dood in zijn mand. Op de verjaardag van mijn zusje, ook nog eens. En een incidenteel kanariepietje en een goudvis, die er zelf mee stopten. Maar alle grotere beestjes niet.
Ik bestel al mijn Engelse boeken bij Godert Walter, de lokale zelfstandige boekhandel. Die gun ik de omzet. Zij zoeken supernetjes voor me uit of iets leverbaar is, welke prijs en welke editie. Ik gil een titel, auteur en eventueel gewenste uitvoering.
Ja, als ik er ooit een ga kopen dan zou ik het ook via mijn eigen boekhandel doen. Ik gebruik Waterstones voor de inspiratie en de besteldetails 😉
Ken je deze site? https://www.fantasticfiction.com/
Daar haal ik heel veel van mijn inspiratie.
Ik hou van ditjes en datjes en gewone dingen. Dus klets maar raak. Ach die arme Berry. Hij had wel een mooie dood zo in zijn slaap, maar het blijft natuurlijk verdrietig. Ik mis Mickey nog elke dag. Als mijn telefoon een melding geeft over een herinnering, dan krijg ik negen van de tien keer een foto van Mickey te zien. De tiende keer is het een foto van Lucky, die ik anderhalf jaar daarvoor moest laten gaan.
Ik kijk ook op tegen oud en nieuw. Volgens haar vorige baasjes begonnen Dania’s angsten na het vuurwerk van vorig jaar. Bij mij in de buurt kunnen ze ook behoorlijk los gaan. Af en toe knalt het al en dan wens ik ze tien missende vingers toe. Dania lijkt er nu nog niet van onder de indruk gelukkig. Waar ze wel van onder de indruk is, is de kerstboom. Die staat sinds een paar dagen en ik ben benieuwd of die ook blijft staan, haha. De ballen zijn katproof en stuiteren vrolijk als ze op de grond terecht komen. Tot nu toe blijft het beperkt tot af en toe een poging tot klimmen.
De eerste weken van november heb ik veel gewerkt, ook in de avonden en weekenden. Ik las vier boeken. Ik zit in een romantasy en feelgood fase. Als het lezen niet loopt, dan lukt dit wel.
Haha, hier wens ik ook bij elke stevige knal een wegstuiterende oogbal. Het is heel naar van me, maar het is zo gruwelijk en hard en akelig.
Mijn Facebook staat vol met (overleden) dieren, ik loop elke dag de herinneringen na, zo fijn! Ze blijven toch bij je, in je hart, in je geheugen, ik ben ze allemaal zo dankbaar dat ze er waren.
Ha Debbie, wat een heerlijk “geklets” heb je opgeschreven. Je hebt absoluut je opperste best gedaan, haha🤗, wie had anders verwacht? Onderhoudend met jouw pakkende en bekende vertelstel en gelardeerd met een lach en een traan én wat sportiviteit. Afscheid van een dier moeten nemen, is verschrikkelijk. En ja, ze blijven altijd in je hart en in je herinnering, dat verdienen onze trouwe makkers ook. Tof dat jullie weer een pleeghond een thuis gaan bieden, wat zal die het goed krijgen! Hopelijk wordt het écht het laatste jaar dat ook de dieren geen last meer hebben van oorverdovend knalvuurwerk, al vrees ik voor een flink aantal diehards die hopelijk hun verdiende loon gaan krijgen. No mercy! Maar we gaan het zien, of liever gezegd: horen, pffff.
Goed te lezen dat je na Hebban (waar blijft de tijd!) ondanks alle tegenstrijdige gevoelens in het afgelopen jaar, je draai hebt kunnen vinden. Gaat dus helemaal goed komen in 2026. Geniet van het niet continu ‘aan’ te hoeven staan. Ik spreek uit jarenlange ervaring dat er steeds meer andere leuke dingen op je pad zullen komen. Dit gezegd zijnde, ik mis jouw van nature positieve leiding en eerlijke enthousiasme op Hebban heel erg🥲, écht.
Wat heb ik deze maand gelezen? Onze smaken verschillen, I know, maar mogelijk is deze novelle iets voor jou? ‘Het bleekblauwe handschrift van een vrouw’ van Franz Werfel. Bloedmooi geschreven en gesitueerd in het Oostenrijk van 1938, met als decor de Anschluss door nazi-Duitsland. Subtiel aanwezig anti-semitisme en zeer verrassend geschreven. Qua vertelstijl en sfeer deed het me denken aan ‘Focus’ van Arthur Miller, mocht dit boekwerkje je iets zeggen. https://www.hebban.nl/boek/het-bleekblauwe-handschrift-van-een-vrouw-franz-werfel
En echt toevallig las ik ook ‘Narcis’ van Judith Fanto, dat zich eveneens in Oostenrijk afspeelt en dezelfde problematiek behandelt, maar dan uitgesmeerd over een breder tijdvak: 1916-1948. Centraal staat een hechte vriendengroep en je voelt de onderhuidse spanning toenemen naarmate het anti-semitisme toeneemt en dit ieder op een persoonlijke manier gaat raken. Indrukwekkend, met soms vooral in het begin ietwat té hoogdravend taalgebruik naar mijn smaak. Maar Fanto kan schrijven, hoor, potverdorie! Ik zag er ook wat elementen in van Patrick Süskinds ‘Het parfum’.
https://www.hebban.nl/boek/narcis-judith-fanto
Momenteel lees ik ‘De kozakkentuin’ van Jan Brokken, schrijver pur sang van bloedmooie verhalen. Het Rusland in meerdere facetten is wel echt een van zijn bekendste thema’s. Dit boek gaat over de vriendschap tussen Alexander von Wrangel en Fjodor Michaïlovitsj Dostojevski. De komende dagen hoop ik het uit te lezen.
https://www.hebban.nl/boek/de-kozakkentuin-jan-brokken
Nou Debbie, fijn om te weten dat het goed met je gaat. Graag tot een volgende keer,
Anneke
Wow, die Werfel ken ik helemaal niet, wat een verrassing. Alhoewel ik liever vooral vrouwen lees (en geen witte mannen), maar soms komt er een pareltje tussendoor dat ik alsnog op de lijst zet. Is het enigszins weird of helemaal niet?
Fanto kan inderdaad schrijven, ik las haar debuutroman (voor de Hebban Debuutprijs destijds) en ik heb de rare eigenschap zelden tot nooit tweede boeken van eenzelfde auteur te lezen. Raar toch?
Mooi dat ik je een goede tip heb kunnen geven. Je houdt van novelles, dat wist ik wel. Hmm, ja, misschien wat weird hier en daar, maar ik zou het eerder een novelle met verrassende gedragselementen noemen. In ieder geval geen standaardverhaal. De sfeersetting en de trage opbouw naar de eindplot vond ik ook top!
Wat Fanto betreft: de twee boeken zijn wel erg verschillend. Haar Joodse familieverhaal (Viktor) versus een roman waar binnen een hechte vriendengroep het antisemitisme invloed krijgt, even kort door de bocht. De ene Fanto is de andere niet.
Als een auteur mij goed bevalt, ga ik juist verder snuffelen, haha 😊.
Dat laatste trekt me in theorie wel, een nieuwe (of oude) auteur ontdekken en dan diens hele oeuvre doorploegen en bestuderen. Ik mis er op dit moment de focus voor.
Wat een fijne update ook al staat er ook verdrietig nieuws in. Ik mis ook je gezellige geklets over boeken en de dagelijkse dingen. Huisdieren blijven bij ons beperkt tot cavia’s vanwege allergieën maar ook die kleine beestjes geven gezelschap. Mijn boekenjaar is heel wisselvallig, wat goede maar ook een aantal echt mindere boeken. Het gevoel over vertalingen heb ik altijd al vandaar dat ik alle boeken die in Engels zijn geschreven ook in het liefst in het Engels lees.
Cavia’s zijn zo cute! We hadden ze vroeger als kind. Ik ben tegenwoordig geen fan (meer) van kooidieren, omdat ze zo vaak veel te klein en saai worden gehouden (en weinig soortspecifieke zorg krijgen), maar met veel ruimte, veel verrijking, goede voeding en lekker veel aandacht kan het natuurlijk wel. Ik mis die geluidjes van ze.
Omdat ze onze enige huisdieren zijn worden ze behoorlijk verwend, het zijn rescue cavia’s en nu drinken ze spa blauw en ik ben een fortuin kwijt aan goed cavia voer, speciaal hooi en bodembedekking in die grote kooi en ze hebben een losse ren voor binnen en buiten waar we dan allerlei soorten “parkoers” voor ze uitzetten waar ze na twee minuten rondlopen van denken zo, klaar en ergens achter of onder gaan liggen met wat lekkers 😂🤣. En dat lekkers haal ik natuurlijk ook speciaal, paprika, andyvie, witlof, afijn ze zijn altijd bijzonder blij me te zien of de koelkast open te horen gaan..
Dat klinkt hemels. Zo kan (en moet!) het! Ze zijn zo leuk, vooral als je ze dit kan en wil geven. Mooi!
Fijn om te horen dat je gezondheid op de eerste plaats komt. Niet zo fijn dat je in 2025 van twee honden afscheid hebt moeten nemen. Als het zo plots gebeurt, is het hard schrikken. Ik hoop dat je buurvrouw het kan verwerken, want zij is nu plots haar gezelschap kwijt en ze is al wat ouder, toch?
Ik erger me aan alle fouten in boeken. Op dit moment lees ik ’Vlieg, wilde zwanen’ van Jung Chang en struikel echt over onnozele dingen zoals ’bleek bleek’ of ’grepen populieren’ enz. Op de cover kleeft een archilelijke sticker dat er meer dan 750.000 exemplaren van ’Wilde zwanen’ zijn verkocht en toch geen moeite doen om een boek na te lezen? Dat gaat er echt niet in bij mij.
Ik kijk nu al uit naar 2 februari – lichtmis – wanneer de donkere dagen achter ons liggen en ik ga wat vals spelen, want we zoeken met kerst de zon op. Enfin, dat hopen we…
Bij mijn thuiskomst hoop ik nog meer favorieten van de lezers te vinden. Ik zag dat je onder zachte dwang van Esther al je top3 had afgeleverd, waarvoor dank, Debbie!
Ga in 2026 op je elan van 2025 verder, want dat doe je goed.
Voor mijn buurvrouw is het best zwaar, zij is nu (weer) helemaal alleen. Berry was een heel goed maatje, ze had aanspraak, kletste de hele dag tegen hem en ze had iemand om voor te zorgen. Dat is wel even heel hard wennen.
Dat Chang vol fouten zit, verbaast me dan toch wel, omdat ik het vooral verwacht bij de echte vlotte sellers, maar zo zie je maar, het is echt niet best gesteld met die kwaliteit soms. Doodzonde.
Afscheid is altijd lastig 😢
Laat 2026 een jaar zijn van verwelkomen in plaats van afscheid. Fijn dat je blijft schrijven, Debbie 😊
Als Miegeltje het goed doet met een nieuw pleeghondje, wil ik ook heel graag weer een galgo. Ik mis die langsnuiten, hun karakter, hun … alles. En een kat! We zijn al 3,5 jaar katloos, dat heb ik in mijn hele volwassen leven nog niet meegemaakt.