Gezellige verhalen
Hoe schrijf je fantasy en sciencefiction?
Een kleine boekenbuit. De bovenste twee zijn van/voor Martijn, die lees ik na hem. De Harpman komt in januari ook in het Nederlands uit (als Orlando klassieker), het zijn drie novellen gebundeld. Het is vertaald uit Frans, dus NL of Eng maakt mij niet zo veel uit.
Ik las `The Golden Kite, The Silver Wind` uit deze collectie van Ray Bradbury over twee mandarijnen (de leiders, niet de vruchten) van twee steden die elkaar aftroeven met de vorm van hun stad. Hilarisch en briljant.
`Poverty made a sound like a wet cough in the shadows of the room.`
Van Grace Paley las ik een verhaal waarvan ik de titel even niet terug kan vinden. Over een nasty man, wiens twee jonge kinderen zijn ontvoerd. Zijn trots weerhield hem ervan het losgeld te betalen. Mooi geschreven.
Van Franz Kafka las ik het heel korte verhaal `The Bridge` over een brug die eindelijk zijn eerste bezoeker krijgt. Als hij wil zien wat de bezoeker doet, draait hij zich iets te ver om en slaat het noodlot toe.
Van Katherine Mansfield las ik `The Woman at the Store`, een dustbowly verhaal vol ingeslikte lettergrepen, stof en vooral de afwezigheid van alles.
Uit deze bundel nog niets, maar het fameuze `The Lottery` van Shirley Jackson staat erin. Wie weet wordt dat de volgende. Het is zo zonde dat zo`n bundel amper een handvol verhalen van vrouwen bevat.
Een kleine boekenbuit uit alle richtingen. Met per ongeluk een poeziebundel erbij (ik dacht dat het een verhalenbundel was). Het bevestigt nogmaals dat ik echt niets snap van gedichten. 😂😳
Het tiende en laatste boek van De Dag van Tien Eerste Hoofdstukken. Later vandaag het artikel op debbievanderzande.nl
It is said that when the new Queen saw the old Queen’s baby daughter, she told the King that the brat must be got rid of at once.
Een genreklassieker uit 1952 waarvan ik nog nooit gehoord had, Travel Light van Naomi Mitchison (1897-1999). De Schotse Mitchison had wel 70 boeken op haar naam staan toen ze op 101-jarige leeftijd overleed. Fantasyschrijver Samantha Shannon (bekend van The Priory of the Orange Tree en The Bone Season-serie) leverde het voorwoord voor deze editie.
Travel Light bestaat uit nog geen 170 bladzijden (met grote letters). Het is een verhaal met inspiratie uit alle hoeken, folklore, Noordse mythen , sprookjes en meer. Centraal staat ongewenste koningsdochter Halla, die opgroeit tussen de beren, leeft tussen de draken, spreekt met Walkuren en oorlogszuchtige helden bespot. Als Odin de Alvader haar op reis stuurt, het onbekende tegemoet, heeft ze alleen haar berenvriendelijkheid, haar drakenwijsheid en haar wilde geest als gezelschap.
Het is een heerlijk geschreven verhaal. De sprookjessfeer hangt zwaar tussen de zinnen. Ik ben benieuwd wat Halla nog gaat meemaken.
Het negende boek van De Dag van Tien Eerste Hoofdstukken.
On the day Gelsomina contracts worms, she is no different from who she has always been – an animal walking on all fours.
Ik hou van weird lit. Als de premisse raar is, vreemd, van de pot gerukt, iets dat je nog nooit hebt zien langskomen, zeker niet zelf had kunnen bedenken, dan vind ik het waarschijnlijk leuk. The Oldest Bitch Alive is een debuutroman over een bejaarde Franse Bulldog, Gelsomina, en de (lint)wormen die haar geïnfecteerd hebben. Jawel, ze komen allemaal enigszins aan het woord. De ene worm is vrij ontevreden over de behuizing die Gelsomina onvrijwillig biedt, maar de ander is best ok met de situatie.
Het is een buitengewoon vreemd boek, waarin ook ({i}) langskomt, een driedelig symbool voor the self, cosmic matter en the physical form. Hoe moeilijk het ook is om alle filosofische overpeinzingen te volgen, het boek is wel prachtig en heel veel zinnen zijn het waard om meer dan eens te lezen, werkelijk poëzie.
Ik heb geen idee waar dit boek naartoe gaat, of het 220 bladzijden lang boeiend en leesbaar blijft, maar het is prachtig uitgegeven en het is niet eens het vreemdste onderwerp in mijn boekenkast.
Dit boek is niet vertaald en ik verwacht ook echt geen aankomende Nederlandse vertaling. Echt te weird, denk ik.
Het achtste boek van De Dag van Tien Eerste Hoofdstukken.
In the house behind the ferns, there was a man, and a murderer, and a stain.
Bijna 350 bladzijden dik, deze horrorroman van de Amerikaanse auteur Kylie Lee Baker. Ze publiceerde haar eerste boek in 2021 en dit is al haar zevende, met nog twee standalones in het vooruitzicht voor volgend jaar.
Japanese Gothic opent met een jongeman die net is aangekomen bij het huis van zijn vader in Japan. Hij neemt een semester vrij om te herstellen van stress. Althans, dat is de reden die hij heeft aangegeven. In werkelijkheid heeft hij zijn kamergenoot vermoord. Hij heeft alles keurig opgeruimd en schoongemaakt, er is geen druppel bloed te vinden. Het enige probleem is dat hij niet meer weet waarom hij hem heeft vermoord en waar hij het lichaam heeft gelaten.
Er zit een andere verhaallijn in dit boek die ik in dit eerste hoofdstuk nog niet ben tegengekomen. We springen straks nog naar 1877 waar een vrouwelijke samurai haar familie moet beschermen.
Maar eerst Lee, onze moordenaar. Hij doet eigenlijk niets geks in dit eerste hoofdstuk, maar je bloed wordt koud door hoe hij beschreven wordt. Het is Dexter op papier. Ook is zijn moeder acht jaar geleden verdwenen en is er iets met de koffer die hij mee heeft genomen …
Brrr, eng! Maar hey, dat moet horror zijn. Heel fijn geschreven, heel goed, geen idee waar we naartoe gaan.
Het zevende boek van De Dag van Tien Eerste Hoofdstukken (jaja, twee dagen doe ik er al over).
What a lovely home I found myself plummeting toward, acquiring, as I fell, arms, hands, legs, feet, all of which, as usual, became more substantial with each passing second.
George Saunders is vooral een schrijver van korte verhalen, geloof ik. Vigil (in Nederlands vertaald als Sterfbed) is pas zijn tweede roman, na toch al wel vijf verhalenbundels. Het enige wat ik ooit van hem las was Fox 8, een novelle (Vos 8 in NLs). Heel bijzondere stijl, prachtig verhaal dat ik maar niet kan vergeten.
Vigil is een dunnetje, slechts 172 bladzijden dik. Het doet me een beetje denken aan A Christmas Carol, waar Ebenezer Scrooge wordt bezocht door drie geesten die hem duidelijk maken dat zijn egoïstische instelling niet heel lekker valt bij anderen. Scrooge komt tot inkeer.
Vigil opent met de val uit de lucht van Jill. Geen zorgen, ze doet dit voor de 343e keer en ze is wel eens ongelukkiger geland. Jill komt opnieuw iemand het leven na de dood in begeleiden. Haar huidige client is echter anders dan alle anderen. Deze rijke man heeft nergens spijt van, hij leefde een geweldig leven en is trots op wat hij gedaan heeft, denkend dat hij de wereld beter achterlaat dan aantrof.
Hoe het verder loopt, weet ik natuurlijk nog niet, Jill is geland, heeft even gekeken bij haar client, maar is net iets te vroeg. Gelukkig maar, want een collega van haar wil even een momentje alleen met de net overleden olietycoon. Hij leest duizenden pagina’s gibberish voor, waarvan het mij op dit moment nog onduidelijk is wat daar de betekenis van is. Jill krijgt al wel door dat haar client niet een routineklusje zal worden.
Heerlijk geschreven, zo grappig, heel slim en vlot.
Het zesde boek van deze Dag van Tien Eerste Hoofdstukken is Lost Lambs van Madeline Cash. Het is vrij recent ook in vertaling uitgekomen, dacht ik, als Verloren Lammetjes. Na het vorige boek met alle bewuste taalfouten raakte ik wat in de war door `extermignate` en `dognate`, maar ik denk dat dat een geintje was gericht op het `gnat`-probleem (vliegjes, mugjes) waarmee het boek opent.
Het boek is 320 bladzijden lang en hilarisch, heel lekker geschreven, heel leuke schrijfstijl. Het gaat over drie dochters in een gezin dat een beetje in moeilijkheden is,
vooral sinds de ouders hun huwelijk open hebben gegooid. Het centrale thema is disfunctionele gezinnen, lijkt de achterflap te vertellen.
Hier heb ik echt zin om verder te lezen, heerlijk boek.
Debbie leest weird
Een van mijn favoriete boeken is The Melancholy Death of Oyster Boy and other stories van Tim Burton, de beroemde regisseur. Het is het enige boek dat hij ooit uitbracht. Als ik lees over Stick Boy, Stain Boy (hij heeft zelfs een cape!) of The Girl Who Turned into a Bed, loop ik, gierend van het lachen, over van liefde voor deze vreemde wezens, die net even anders zijn.